Logopedia i psychoedukacja


- Logopedia i psychoedukacja

- zajęcia logopedyczne

- zajęcia z psychologiem

- warsztaty dla rodziców i pedagogów

- techniki uczenia się i szybkie czytanie

- kadra

- cennik


techniki uczenia się i szybkie czytanie

Zapraszamy do wzięcia udziału w kursach Szybkiego Czytania. Zajęcia te skierowane są zarówno do dzieci i młodzieży, jak i do osób dorosłych. Każdy wiek jest dobry, aby poprawić swoje tempo czytania i poziom zrozumienia czytanego tekstu. Zajęcia te odbywają się w oparciu o materiały przygotowane przez trenerów, które zawierają różnego rodzaju ćwiczenia wspomagające. Kurs ten to ok. 10 spotkań po 1,5 godz.
Proste do zastosowania metody pozwolą Ci, bez większego wysiłku, szybciej przyswoić książkę, lekturę szkolną, dokumentację. Dzięki temu będziesz mieć więcej czasu dla siebie, rodziny lub na kolejną lekturę.

Poniżej przedstawiamy kilka zagadnienia spośrdód tych poruszanych na zajeciach:

Co to jest czytanie?
Definicja: Czytanie to bardzo złożony proces psychofizyczny, w trakcie którego dzięki pracy oczu i mózgu informacja jest dostrzeżona, zrozumiana i zapamiętana. Czas trwania tego procesu u przeciętnego czytelnika to ok. 1 – 1,5 sek./słowo.
Używane pojęcia:
• fiksacja – moment zatrzymania, spoczynku oka na czytanym słowie lub słowach; w czasie fiksacji odbywa się czytanie,
• sakkada – skokowy ruch oczu w trakcie przenoszenia wzroku z wyrazu na wyraz (lub grupy wyrazów), w tym czasie oko nie odbiera informacji, widzenia bardzo nieostre, nie ma wpływu na szybkość czytania – w czasie 1 godziny czytania oczy są w ruchu średnio tylko 3 minuty,
• pole (kąt) widzenia – odcinek tekstu mierzony liczbą znaków lub słów spostrzeganych przez oko w momencie zatrzymania, zakres spostrzegania wzrokowego lub inaczej zakres percepcji,
• regresja – wsteczne ruchy oczu lub wsteczne fiksacje następujące po pierwszej fiksacji na początku wiersza drukowanego tekstu (nie jest regresją ruch zwrotny oka przy przejściu z jednego wiersza do drugiego),
• antycypacja – czyli przewidywanie, domyślanie się, uzupełnianie drogą skojarzenia – wywiera istotny wpływ na rozumienie podczas szybkiego czytania. Ułatwia ona i przyspiesza proces percepcji i rozumienia poszczególnych słów oraz całego tekstu, zwłaszcza podczas kolejnego jego czytania.

Błędy czytelnicze
• Pole widzenia – poszerzenie pola widzenia bocznego umożliwia nam grupowanie kilko wyrazów i obejmowanie ich jedną fiksacją,
• Wokalizacja – czyli wypowiadanie przeczytanych słów na głos sprawia, że nie jesteśmy w stanie czytać szybciej niż mówimy,
• Subwokalizacja – czyli powtarzanie przeczytanych słów w głowie również spowalnia nasze tempo czytania,
• Regresje – powracanie do wcześniej już przeczytanego wyrazu.

Sposoby na zwiększanie szybkość czytania
Szybkie czytanie – to wzrokowa metoda percepcji drukowanych tekstów, której szybkość przewyższa kilkakrotnie szybkość tradycyjnego czytania, przy zachowaniu co najmniej dotychczasowego stopnia zrozumienia i zapamiętania tekstu.
Sposoby czytania:
• Czytanie integralne – poprzez przyspieszenie szybkości wzrokowego spostrzegania tekstu z równoczesnym usuwaniem wszelkich psychofizycznych przeszkód hamujących percepcję – pozwala zwiększyć szybkość czytania 3-5- krotnie, zachowując jednocześnie percepcję pełnego zakresu informacji w tekście.
• Czytanie selektywne, wybiórcze – poprzez wybieranie z tekstu jedynie informacji istotnych dla czytelnika – zwiększenie szybkości 6-10 i więcej razy, z utratą części informacji.

Czytanie tradycyjne a szybkie czytanie
Czytanie tradycyjne
Zatrzymanie na każdym słowie
Regresje
Trudności z utrzymaniem uwagi
Trudności ze zrozumieniem
Myśli uboczne
Wymawianie słów
Zmęczenie
Zajmuje dużo czasu
Niska efektywność

Szybkie czytanie
Grupowanie
Wykorzystanie pola widzenia peryferyjnego
Płynne, bez regresji
Optymalny poziom koncentracji uwagi
Lepsze zrozumienie (kontekst, całość, związki logiczne)
Bez myśli ubocznych
Zajmuje mniej czasu
Mniejsze zmęczenie
Wysoka efektywność

Eliminacja błędów czytelniczych
Pole widzenia – widzenie ostre i peryferyjne.
Chcąc przełamać wadę tradycyjnego czytania, jaką jest małe pole widzenia, należy:
• znacznie zmniejszyć liczbę zatrzymań oka na linii wiersza,
• zwiększyć liczbę spostrzeganych słów w czasie jednej fiksacji
• skrócić czas trwania każdego zatrzymania.
Liczba fiksacji w wierszu zależy przede wszystkim od umiejętności wykorzystania tak zwanego peryferyjnego  (bocznego) pola widzenia, które pozwala spostrzec nie tylko jedno słowo, lecz również słowa sąsiednie, a nawet całe wiersze, w tym górne i dolne. Tak więc zasięg bocznego pola widzenia decyduje o liczbie spostrzeganych słów w czasie jednej fiksacji oka.
Podczas szybkiego czytania pola widzenia rozkładają się równomiernie zazębiając się jedynie na samych końcach, gdzie widzenie jest już mgliste. Natomiast przy wolnym czytaniu pola widzenia w dużym stopniu nakładają się na siebie, co oznacza, że czytelnik ogląda ten sam odcinek tekstu wiele razy.
Wprowadzenie wskaźnika
Wskaźnik służy do swego rodzaju treningu oczu, treningu całego aparatu wzrokowego, który bardzo szybko pozwoli wyeliminować podstawowe błędy czytelnicze, ponieważ:
• wydłuża skoki oczu i skraca przerwy między nimi – pole widzenia powiększa się, następuje automatyczne grupowanie wyrazów, oko zamiast obejmować w czasie fiksacji 1-2 wyrazy obejmuje 3-5 i więcej słów, czas zatrzymania zostaje zredukowany,
• uniemożliwia regresje – podążając wzrokiem za wskaźnikiem nie powracamy do już przeczytanego tekstu, nie zatrzymujemy się, nie gubimy linijki, nie błądzimy wzrokiem, nie tracimy wątku,
• w naturalny sposób eliminowana jest fonetyzacja, która przy coraz większym tempie czytania staje się niemożliwa,
• znacznie zwiększa tempo czytania.
Marginesy
Wykorzystując peryferyjne pole widzenia nie musimy zaczynać czytania od samego początku każdej linijki, ponieważ nasze boczne pole widzenia „zagarnie” tekst. Dzięki temu zwiększamy tempo czytania.
Hamowanie fonetyzacji
• Fonetyzacja zewnętrzna (wokalizacja) – wymawianie głośne lub szeptem słów czytanego tekstu,
• Fonetyzacja wewnętrzna (subwokalizacja) – powtarzanie widzianych słów „głośno” w myśli, w sobie, wewnętrznym głosem.
Metody mechaniczne – najprostsze metody zahamowania artykulacji (wokalizacji) to np. czytanie z ołówkiem między zębami, bez dotykania go wargami i językiem; przyciśnięcie końca języka do zębów lub po prostu przytrzymanie języka zębami przez cały czas lektury
Zakłócenia mowy i słuchu – np. wymawianie w trakcie czytania liter alfabetu, liczenie, śpiewanie, recytowanie wierszyków dobrze nam znanych. Początkowo pogorszy się rozumienie tekstu, zmaleje jego zapamiętywanie, zmniejszy się też szybkość czytania. Jednak po wypracowaniu nawyku „wzrokowego” czytania, czyli po stłumieniu lub znacznym ograniczeniu subwokalizacji, parametry te poprawią się i szybko wzrosną.
Metoda centralnych zakłóceń mowy – najskuteczniejszy sposób na stłumienie fonetyzacji wewnętrznej to wystukiwanie w trakcie wzrokowego czytania tekstu określonego, stałego rytmu. Rytm należy wystukiwać w średnim tempie ołówkiem zaciśniętym kciukiem, wskazującym i środkowym palcem prawej dłoni. Wystukujemy nie samym nadgarstkiem, lecz aktywnym ruchem całego przedramienia.
Uderzenia     1-2    3-4   5   6
Zwiększenie tempa czytania do takiego poziomu, że nie nadążymy wymawiać słów w myślach. Subwokalizacja zostanie ograniczona lub całkowicie wyeliminowana.
Regresja
Ciągłe powroty do już przeczytanych słów wcale nie ułatwiają przyswojenia tekstu, gdyż na skutek regresji burzy się rytm i tempo czytania, a myśl po prostu ucieka.
Aby przezwyciężyć regresje należy przede wszystkim pozbyć się lęku przed błędnym zrozumieniem tekstu, wytworzyć w bie psychiczne nastawienie by „szybko czytać:, ćwiczyć na łatwych tekstach. Ponadto tu bardzo pomocny będzie nam wskaźnik.

Rozumienie czytanego tekstu
Podstawowym celem każdego czytania jest rozumienie. Rozumienie czytanego tekstu składa się z rozumienia poszczególnych słów, połączeń wyrazowych i zdań.
Czynniki wpływające na stopień zrozumienia (i jednocześnie na szybkość czyania) można podzielić na obiektywne i subiektywne:
• Obiektywne – należą do nich poziom nasycenia tekstu informacją, budowa kompozycyjna teksty, styl autora, językowe środki wyrazu, objętość tekstu, a także występujące w tekście tytuły i podtytuły,
• Subiektywne – nastawienie czytelnika na zrozumienie, umiejętność kierowania uwagą, stopień indywidualnych doświadczeń życiowych (wiedza ogólna, oczytanie, znajomość słownictwa), stosunek do lektury (cel czytania) oraz antycypacja i pamięć.
Wyznaczenie sobie celu czytania (dlaczego, po co, co jest ważne?) podnosi motywację czytelnika. Umiejętności antycypacji, umiejętność skutecznej koncentracji uwagi, dobra organizacja pracy mają ogromny wpływ na stopień zrozumienia czytanych tekstów. Zdolność do dokonywania parafrazy (wyrażania nawet skomplikowanych wywodów autora swoimi słowami) i znajomość słownictwa to następne czynniki ważna w aspekcie rozumienia.
Warto również pamiętać, ze czytanie trudnych treściowo tekstów nie może być czytaniem jednokrotnym. Wielokrotna, rozłożona w czasie lektura pozwoli więcej zrozumieć i zapamiętać. Studiowanie trudnych tekstów trzeba zaplanować zabezpieczając sobie odpowiednią ilość czasu.

Koncentracja uwagi
Kierowanie uwagą jest umiejętnością bardzo ważną w szybkim czytaniu, nie da się jej zastąpić żadnymi technicznymi nawykami szybkiego czytania.  Większa pojemność uwagi podczas czytania wyrażać się będzie w zdolności szybkiego obejmowania dużych fragmentów tekstu i przyswajania w sposób dostatecznie pełny ich treści. Zakres uwagi to zdolność równoczesnego pojmowania różnych aspektów tekstowego komunikatu, kojarzenia głównych i drugorzędnych myśli. Zdolność przestawiania się to szybkie przechodzenie od jednej części tekstu do drugiej, przy jednoczesnym zachowaniu skutecznego orientowania się w tekście. Stałość (ciągłość) uwagi u czytelnika nie pozwala z kolei na powstawanie ubocznych myśli i skojarzeń nie związanych z treścią czytanego tekstu. Selektywność, to umiejętność podporządkowania uwagi konkretnemu zadaniu czytania.
 
Antycypacja
Istotny wpływ ba zrozumienie podczas czytania ma antycypacja. Dorosły czytelnik dysponujący znacznym „bankiem” znanych słów spostrzega je podczas kolejnej lektury jako całe słowa, rozpoznając je po ich wyglądzie, tj. długości i charakterystycznym kształcie ogólnym. Dzięki antycypacji przy szybkim czytaniu aktywnie pracuje cały mózg. W większym stopniu opieramy się bowiem na treści tekstu w całości niż na percepcji i dekodowaniu znaczeń poszczególnych słów.

Słownictwo
Zasób słów, jakim człowiek dysponuje, ma duże znaczenie nie tylko w aspekcie szybkiego czytania, zrozumienia i zapamiętania. Bogaty zasób słownictwa świadczy w dużym stopniu o inteligencji człowieka, jego wykształceniu ogólnym, szerokiej wiedzy. W czasie szybkiego czytania im ten bank słów jest większy tym lepsze zrozumienie, mniej ruchów wstecznych, większa płynność czytania, mniej czynników zakłócających koncentrację uwagi, szybsze tempo czytania, większa przyjemność płynąca z lektury. Dlatego rozwijanie zakresu słownictwa jest jeszcze jednym ważnym czynnikiem w aspekcie zrozumienia czytanych tekstów.

Szybkie czytanie a dysleksja
Jak pokazuje doświadczenie osoby ze zdiagnozowaną dysleksją świetnie radzą sobie z treningiem szybkiego czytania. A to dlatego, że trening ten opiera się przede wszystkim na całościowym postrzeganiu wyrazu, jako obraz, a nie dekodowaniu go na poszczególne litery, co jest główną trudnością dla dyslektyka.

 [żródło}

 

NAPISZ DO NAS STRONA GŁÓWNA
Strona wykorzystuje pliki cookies. Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celach statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników.
W programie służącym do obsługi internetu można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Więcej o plikach cookies i o ochronie Twojej prywatności przeczytasz na stonie WIKIPEDII.
Zapoznaj się z naszą polityką cookie. Akceptując niniejszy komunikat potwierdzasz, że zapoznałeś się z informacją. [akceptuję - zamknij]